Wie denkt dat ultralopers voortdurend op zoek zijn naar steeds extremere uitdagingen, kent Wolter de Lange uit Steenwijk nog niet. Natuurlijk, 26 juni staat hij aan de start van zijn 200^ste ultramarathon, een 24-uurswedstrijd in het Duitse Delmenhorst, met als doel om meer dan 200 kilometer af te leggen. Maar wie met de 46-jarige leerkracht van groep 6 praat, merkt al snel dat cijfers en prestaties voor hem niet het belangrijkste zijn. Het gaat om avontuur, vrijheid, natuur en ontdekken wat er mogelijk is als je stap voor stap blijft doorgaan.

“Het hoeft voor mij niet altijd verder, langer of extremer”, vertelt de Lange. “Ik houd gewoon van bijzondere uitdagingen. Soms komt er iets op mijn pad waarvan ik denk: dat lijkt me leuk om eens te proberen.”

Voetbal

Toen Wolter begon met hardlopen, zag zijn leven er heel anders uit. Hij was gestopt met voetballen, voelde zich minder fit en besloot zich voor te bereiden op een marathon. Wat begon als een manier om gezonder te worden, groeide uit tot een grote passie. “De eerste jaren liep ik af en toe een marathon. Daarna werden het er steeds meer. Op een gegeven moment kom je wedstrijden tegen van vijftig of zestig kilometer en denk je: zou dat ook kunnen?”

Dat bleek te kunnen. En nog veel meer dan dat. Inmiddels heeft Wolter tientallen ultralopen achter zijn naam staan en heeft hij meer dan honderd kilometer op één dag afgelegd. Toch is de afstand op zichzelf nooit het doel geweest. “Wat ik mooi vind, is ontdekken wat het lichaam allemaal aankan. Boven de marathon maakt het eigenlijk niet zoveel uit of je zestig, tachtig of honderd kilometer loopt. Het blijft bijzonder om te ervaren dat je steeds weer verder kunt dan je vooraf dacht.”

Een bijzondere mijlpaal

Op 27 en 28 juni neemt Wolter deel aan het Duits kampioenschap 24 uur in Delmenhorst. Zo’n 280 deelnemers proberen daar binnen een etmaal zoveel mogelijk kilometers af te leggen. Voor Wolter heeft de wedstrijd een extra betekenis: het wordt zijn tweehonderdste ultramarathon.

Toch relativeert hij die mijlpaal direct. “Het is vooral leuk. Het is niet zo dat ik per se een bepaald aantal wilde halen. Ik doe alleen mee aan wedstrijden die ik zelf leuk vind. Dat getal zegt mij eigenlijk niet zoveel.”

Zijn doel is helder: de grens van 200 kilometer doorbreken. Dat betekent ruim acht kilometer per uur blijven bewegen, dag én nacht. Opvallend genoeg ligt die uitdaging niet helemaal in zijn straatje. “Ik loop bijna altijd op trails, in de natuur. Rondjes lopen op asfalt is normaal gesproken niet iets waar ik warm voor word. Daarom zit ik nu behoorlijk buiten mijn comfortzone.”

Avonturen dicht bij huis

Hoewel veel ultralopers dromen van beroemde wedstrijden in verre berggebieden, vindt Wolter de mooiste avonturen vaak dichter bij huis.

Een van zijn meest bijzondere prestaties leverde hij op het Drenthepad. De route van ongeveer 350 kilometer liep hij vrijwel non-stop, met slechts enkele korte dutjes onderweg. Zijn vader ondersteunde hem met de camper en stond op verschillende plekken klaar met eten, drinken en een rustmoment.

“Mijn vader vindt het soms wel extreem, maar hij weet dat ik goed voorbereid ben en naar mijn lichaam luister. Dat vertrouwen heeft hij gelukkig.” De tocht leverde hem een zogenoemde Fastest Known Time op, maar ook daar hecht hij niet overdreven veel waarde aan. “Ik ben gewoon gek op Drenthe. Het is mijn favoriete loopprovincie. Daarom leek het me mooi om het hele Drenthepad te lopen.”

Gezin

Hardlopen speelt een belangrijke rol binnen het gezin van Wolter. Zijn vrouw Natascha van Dalen is eveneens ultraloopster en bereidt zich momenteel voor op de Eiger 101 in Zwitserland, een zware bergrace van meer dan honderd kilometer.

Volgens Wolter verdient zij misschien nog wel meer bewondering dan hijzelf. “Mijn vrouw is eigenlijk aan de beurt voor het grote avontuur. Zij heeft hier harder voor gewerkt dan ik. Ik hoop misschien nog wel meer op haar succes dan op mijn eigen succes.”

Samen met hun kinderen van twaalf en zeven trekken ze er regelmatig op uit met de camper. Hardlopen vormt daarbij vaak een onderdeel van hun reizen en vakanties. “We houden van buiten zijn, van natuur en van avontuur. Hardlopen helpt ons om zowel lichamelijk als geestelijk gezond te blijven.”

Blessurevrij door ontspannen te lopen

Opvallend is dat Wolter al jarenlang vrijwel blessurevrij blijft. Volgens hem heeft dat vooral te maken met de manier waarop hij loopt. Zo stapte hij vijftien jaar geleden over van een haklanding naar een midden- en voorvoetlanding. Knieproblemen verdwenen daardoor vrijwel volledig.

Daarnaast loopt hij graag op minimalistische schoenen met weinig hoogteverschil tussen hak en voorvoet. “Ik loop bijna twintig jaar hard en heb eigenlijk nooit blessures. Mijn vrouw ook niet. Natuurlijk moet je opletten als je veel op snelheid gaat trainen, maar wij lopen vooral rustig en ontspannen.” Krachttraining beperkt zich voor hem tot eenvoudige oefeningen zoals planken. De nadruk ligt op veel bewegen en luisteren naar zijn lichaam.

Nog steeds bijzonder

Voor Wolter is het ultralopen na al die jaren nog steeds bijzonder.  “Het avontuur. Je weet nooit precies hoe een dag verloopt. Je hebt diepe dalen en grote hoogtepunten. Soms loop ik zingend door het bos. Dan weer zit je even in een moeilijke fase. Het mooie is ontdekken hoe je daarmee omgaat.”

Daarnaast zijn er de dieren, de natuur, de stilte en de onverwachte momenten onderweg. “Dat zijn dingen die je niet kunt plannen. Die maken iedere lange tocht uniek.”

Meer dan je denkt

Wanneer hij terugkijkt op alle kilometers die hij heeft afgelegd, blijft vooral één les hangen. “Je kunt vaak meer dan je denkt. Maar misschien nog belangrijker: blijf jezelf uitdagen en ga op avontuur.” Dat avontuur hoeft volgens hem niet eens uit honderden kilometers te bestaan.

Wolter zelf hoopt vooral zijn kinderen en andere mensen te inspireren om naar buiten te gaan, te bewegen en nieuwe ervaringen op te doen. “Hardlopen heeft mij ontzettend veel gebracht. Het houdt me fit, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik denk echt dat ik er een beter mens door ben geworden.”

En dus staat hij binnenkort opnieuw aan de start van een bijzondere uitdaging. Niet om indruk te maken. Niet voor records of aandacht. Maar simpelweg omdat hij benieuwd is wat er gebeurt als hij één voet voor de andere blijft zetten. Zoals hij zelf zegt: “Dan zien we wel waar het schip strandt.”