Wat hebben Bauke Mollema, Wout Poels en Miguel van Tintelen met elkaar gemeen? Ze staan dinsdagavond allemaal aan de start van Het Spektakel van Steenwijk. Voor Miguel is het altijd een bijzonder moment om weer te ‘koersen’ op de plek waar hij opgroeide.

Ooit stond hij als jongetje langs de dranghekken, mocht hij een rondje meerijden in de volgauto met Ivan Basso en Rui Costa en vorig jaar stond hij voor het eerst zelf aan de start. “Het heeft voor mij altijd iets bijzonders gehad”, vertelt de 22-jarige renner.

Herinneringen

Zijn vader woont nog altijd in Baars. Zelf verhuisde Miguel met zijn moeder naar Zwolle, maar de band met Steenwijk is gebleven. “Ik kom hier nog regelmatig. Het blijft een plek waar veel herinneringen liggen.”

De eer om te winnen zal echter niet aan Miguel toebehoren. “Maar het is gewoon leuk. Je ziet dan ook weer mensen die je misschien al zeven jaar niet hebt gesproken. Dan maak je even een praatje. En veel vrienden en familie staan langs de kant. Dat maakt zo’n avond juist zo mooi.” En ondanks dat het niet een echte wedstrijd is, kan Miguel ervan genieten. “Ik vind koersen gewoon het leukste wat er is.”

Miguel van Tintelen in Dronten op weg naar de tweede plaats in de Zuiderzeeronde (2026; foto: Bramphoto).

Dat was weleens anders. Als jeugdrenner leek Miguel voorbestemd voor een carrière als prof. Hij werd Nederlands kampioen op de weg en gold als een groot talent, maar daarna verliep het even anders dan het draaiboek voorschrijft. Een tijd lang stond de fiets stof te happen en toen hij weer wilde fietsen, hield een knieblessure hem een tijdje aan de kant.

Drie keer keelontsteking

Nu geniet hij weer volop. Bij clubteam De Hanzerenners trekt hij vrijwel ieder weekend het land door. “Meestal gaan we met drie, vier of vijf man naar een koers. Dan ben je eigenlijk de hele dag samen op pad.” Juist dat gevoel miste hij vorig seizoen. “Nu voelt het veel meer alsof we met een vriendengroep op pad zijn. Bij een continentale ploeg zijn ploeggenoten toch vaker collega’s dan vrienden. Dat hoort bij de topsport en daar is niets mis mee, maar ik merk dat ik dit ook heel mooi vind.”

Waar hij vorig jaar nog veel buitenlandse koersen reed, waren het dit jaar vooral wedstrijden in Nederland. Dat is het verschil tussen een continentaal team (het derde niveau in het wielrennen) en een clubteam. Al steken ze soms nog wel de grens over. Afgelopen zaterdag reden ze bijvoorbeeld een open wedstrijd in België. Miguel werd achtste, een bevrijdend gevoel.

Drie kilo lichter

“Ik begon het seizoen eigenlijk heel goed. Tot en met de Ronde van Overijssel ging het echt lekker. Daarna ben ik ziek geworden en heb ik drie keelontstekingen achter elkaar gehad. Ik was daarna drie kilo lichter.”

Dat gooide roet in het eten richting het NK. “Op een gegeven moment ga je dan echt conditie missen. Vooral de pure kracht en de hoge wattages waren weg. Op het NK merkte ik wel dat ik veel verder had kunnen komen, als ik nog de vorm had gehad van eerder in het seizoen.” Want drie keer stond hij dit seizoen al op het podium. Dat leverde hem onder meer een tijdje de jongerentrui in de clubcompetitie op.

Martinique

Begin juli kon hij daar een heel mooi avontuur aan toevoegen in de vorm van een meerdaagse koers op Martinique, een overzees Frans eiland in de Caribische Zee, ten noordoosten van de Antillen. Een eiland om bij weg te dromen, al was het voor de niet-klimmer vooral afzien.

Via een vriend die bij Global Cycling fietst, kon Miguel meedoen. Hij had dat zelf geregeld. “Toen ik de foto’s zag, dacht ik meteen: dit moet ik doen. Niet alleen vanwege het wielrennen, maar ook omdat het misschien wel een van de mooiste plekken is waar je ooit kunt komen.”

Geen luxe

Dan komen we wel in de krochten van het wielrennen terecht, waarin je alles zelf moet regelen. Het werd geen luxe wielerreis. Voeding, materiaal en de fietsen moesten de renners zelf organiseren. Zijn bagage kwam een dag te laat en mechaniekers waren er niet. “Bij een professionele ploeg geef je na de etappe je fiets af en de volgende ochtend staat alles weer klaar. Nu moesten we alles zelf doen”, lacht Miguel.

Juist dat typeert misschien wel hoe hij tegenwoordig naar het wielrennen kijkt. Natuurlijk wil hij presteren, maar hij geniet ook van alles daaromheen: van het fietsen met vrienden, het avontuur dat daarbij past en het leven buiten het wielrennen.

Een stap omhoog

Over een maand vertrekt Miguel voor een half jaar naar Málaga, waar hij vakken gaat volgen voor zijn studie Ondernemerschap & Retail Management. “Je krijgt zo’n kans misschien maar één keer. Natuurlijk denk je ook weleens: stel dat je eind augustus weer top bent en dan moet stoppen omdat je naar Spanje gaat. Maar ik wil daar ook echt van genieten.”

Een klein dilemma, want nu het goede gevoel weer helemaal terug is, wil Miguel toch weer de stap naar het continentale niveau maken. Hij wil echter ook doen waar hij zin in heeft, zoals studeren in Spanje. Want het (wieler)leven kan snel omslaan. Dat weet Miguel maar al te goed, zo ervoer hij de afgelopen jaren.

Gekneusde rib

“Twee jaar geleden dacht ik nog helemaal niet aan een continentale ploeg. En ineens had ik de keuze uit twee ploegen (hij koos voor Diftar, waar hij toen twee jaar voor reed, red.). Zo snel kan het gaan. Maar het kan ook de andere kant op. Vorig jaar kreeg ik te horen dat mijn contract bij Diftar niet werd verlengd. Twee wedstrijden later was ik juist weer heel goed in vorm. Tijdens de Ronde van Midden-Brabant zat ik in een kopgroep, maar daar kwam ik ten val en kneusde ik mijn rib. Daarmee was mijn seizoen eigenlijk meteen voorbij. Je hebt soms maar één goede uitslag nodig om ineens weer interessant te worden voor meerdere ploegen.”

Daarom hoopt hij de komende weken nog één keer te pieken, met de Ronde van de Achterhoek als belangrijkste doel. In de hoop volgend jaar voor een continentale ploeg te kunnen koersen.

Maar eerst is er Het Spektakel van Steenwijk. Een paar jaar geleden wist hij niet eens of hij nog wel door wilde gaan met wielrennen. Nu rijdt hij weer met hetzelfde plezier als toen hij als tienjarige vanuit de volgauto naar zijn helden keek. “Eén ding weet ik in ieder geval zeker: wielrennen hoort echt bij mij. Ik vind het nog steeds het mooiste wat er is om op een zo hoog mogelijk niveau te koersen.”