Vandaag wordt in besloten kring afscheid genomen van Roelof Veld, voormalig Nederlands atletiekkampioen, langeafstandloper, bestuurder, coach en leidsman. Vanuit het lopersbolwerk Dwingeloo bouwde hij aan een loopbaan in de Nederlandse atletiek die zijn hele verdere leven omvatte. Vorige week maandag overleed hij onverwacht op 81-jarige leeftijd. Marathonlegende Gerard Nijboer verliest een dierbare vriend.

In de jaren zeventig werd Roelof Veld acht keer Nederlands kampioen op afstanden van de 3000 meter steeplechase tot en met de marathon. Op die laatste afstand liep hij in 1978 een Nederlands record (2.14.02). Zowel in 1973 als in 1978 nam Veld deel aan Europese Kampioenschappen. Veld was lange tijd lid van het bestuur van de Atletiekunie en was ook erelid van deze sportbond.

Dwingeloo

Roelof Veld (links) en Egbert Nijstad (foto: RTV Drenthe/Karin Mulder).

Voor de in Ruinen geboren Veld begon het allemaal bij een dorpsloop in Dwingeloo. Hij deed aan voetbal en gymnastiek, maar eindigde bij die wedstrijd als tweede achter Egbert Nijstad. Niet veel later werd Atletiek Vereniging Dwingeloo opgericht (1962). Daar bloeide zijn liefde voor de atletiek helemaal op. Veld sloot zich aan en zette samen met mannen als Nijstad, Ger van Leeuwen, Arend Karenbeld en Gerard Nijboer de vereniging nadrukkelijk op de kaart.

In 1964 werd de eerste AVD-cross georganiseerd. De wedstrijd groeide uit tot een befaamde cross in Nederland en de grootste in Noord-Nederland. Veld liep in die jaren ook veel crossen. “Ik kan me dat mulle zand nog heel goed herinneren”, vertelde hij later aan RTV Drenthe. “Maar ik was geen specifieke crosser.” Na zijn eerste marathon in 1975 richtte Veld zich steeds meer op de langere afstanden. In totaal liep hij 35 marathons, waarvan 10 keer de marathon van New York.

Manager

Na zijn actieve topsportcarrière werd hij leidsman van succesvolle atleten als Gerard Nijboer uit Uffelte en later ook Marti ten Kate. Veld werd manager, stuurde trainingen aan, fungeerde als tempomaker en wist talenten te inspireren tot optimale prestaties. Op die manier stond hij ook aan de basis van het succes van Nijboer. De Uffeltenaar werd een marathonlegende met als hoogtepunten het Europees record (2.09.01, Amsterdam, 1980), Olympisch zilver (Moskou, 1980) en de Europese titel (Athene 1982).

Nijboer kijkt met weemoed terug op een vriendschap van 53 jaar. De familie Veld vormde voor hem een tweede thuis en Veld was veel meer dan alleen zijn manager. Hij nam jonge atleten als Nijboer op sleeptouw, regelde starts in wedstrijden én startgeld, en leerde ze de trucjes die in het lopen van pas kunnen komen. Nijboer vervolgt: “Ik maakte aan de keukentafel wel mee dat hij met een wedstrijdorganisator belde en wel wilde komen lopen, maar alleen als wij als jonge atleten voor 25 gulden startgeld ook mochten meedoen. Hij dacht nooit alleen aan zichzelf en gunde een ander ook wat.”

“Zeker nadat mijn trainer Arend Karenbeld naar Groningen verhuisde”, gaat Nijboer verder, “had ik altijd een heel intensief contact met Veld. Zijn eigen carrière bouwde hij toen af vanwege een achillespeesblessure, maar in overleg met Arend en bondscoach Wim Verhoorn coachte hij mij en veel andere talenten uit het noordoosten van Nederland.”

Trucjes

Veld en Nijboer hebben ook nog samen wedstrijden gelopen en dan bleek hoe slim Veld als atleet was. Toen Nijboer zich een keer in de kijker van de bondscoach moest lopen, toonde Veld hem vooraf een smal pad op het parcours, waar Nijboer op kop moest zien te komen. “In de wedstrijd versnelde ik om op dat smalle paadje op kop te komen, en toen riep hij ‘Gaan Gerard’, terwijl hij zelf rustiger ging lopen en de boel erachter tegenhield. Even later sprintte hij naar me toe en zei ‘En nou mee!’.”

Ook leerde Nijboer van hem hoe je met een klein tikje tegen de elleboog van een andere loper kon voorkomen dat die ander voor je gaat lopen. Veld had volgens Nijboer verder een enorm charisma: “Toen onderweg tijdens een NK 25 kilometer een loper viel, riep hij ‘Wachten!’, en hielden we met een man of acht in. Uiteindelijk won hij wel en werd ik voor het eerst op dat niveau tweede. Een jaar later, weer bij het NK 25 kilometer, kreeg hij een losse veter en riep ik ook ‘Wachten!’, maar iedereen versnelde.”

Atletiekbond

Veld werd later benaderd voor een functie bij de Atletiekunie, waarover hij eerder nog zei: “Die bond, dat vonden we helemaal niks. Atleten vinden altijd dat een bond het niet goed doet. Ik heb er goed over nagedacht en het toch gedaan.” Uiteindelijk maakte hij negen jaar deel uit van het hoofdbestuur van de Atletiekunie.

Veld heeft veel voor de regionale én nationale atletiek betekend, beaamt Nijboer. Zo was hij nog steeds adviseur van het hoofdbestuur van de Atletiekunie. Nijboer vervolgt: “Of het nu was bij wegwedstrijden, de FBK Games en prijsuitreikingen, hij was nog volop actief. Zo was hij afgelopen winter in Havelterberg nog waarnemer bij de OER.cross. Hij moest die wedstrijd, deel uitmakend van de nationale Cross Country Series, beoordelen en er een rapport over schrijven. Ook was hij nog voorzitter van de Stichting Atletiekerfgoed.

Geen rangen of standen

Veld is onder meer actief (geweest) voor het Rode Kruis, Stichting Deventer Bijzonder en ook in de golfwereld. Eerder was hij conditietrainer bij Go Ahead Eagles en had hij, weet Nijboer, regelmatig contact met Louis van Gaal. Voor zijn vele verdiensten werd veld in 2005 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Het plotselinge overlijden van Veld is vooral hard aangekomen in atletiekkringen, de Atletiekunie en de Stichting Atletiekerfgoed, die schrijft: “Wij herinneren ons Roelof vooral om zijn oprechte interesse in mensen en zijn warme betrokkenheid bij de atletiek. Zijn hartelijkheid, humor en positieve instelling maakten hem geliefd bij velen.” Nijboer: “Dat was zo mooi van hem: hij kende geen rangen of standen en praatte met iedereen. Voor iedereen had hij een goed woord.”

Bronnen: RTV Drenthe, Atletiekunie, Stichting Atletiekerfgoed